aliena

Ίσως

2011-12-18T18:29:00.000+02:00

Σας παρουσιάζω δύο βίντεο που έφτιαξα για το ποίημα του Κώστα Σφενδουράκη "Ίσως", που μελοποιήθηκε από τη Χριστίνα Μέτσικα και υπάρχει σε δύο εκτελέσεις, η πρώτη με τη φωνή της Χριστίνας Μέτσικα και η δεύτερη της Fide Koksal.

(playlist)

Το "Ίσως" βρίσκεται στην ποιητική συλλογή του Κώστα Σφενδουράκη "Φωτιά στον Πάγο", και στη διασκευασμένη του εκδοχή για το τραγούδι εδώ.

Μαλατέστα, Έγκλημα και Τιμωρία

2011-10-20T23:40:00.000+03:00

Αναδημοσίευση από άνθρωπος

Το κεφάλαιο "Έγκλημα και Τιμωρία", από το "Προς μια ελεύθερη κοινωνία" του Ερρίκο Μαλατέστα, ασχολείται με το ζήτημα του ελέγχου της εγκληματικότητας σε μια ελεύθερη κοινωνία, κατά τη γνώμη μου ένα καθοριστικό ζήτημα, μιας και αυτό φαίνεται να παρουσιάζεται ως ένα μεγάλο εμπόδιο που αποτρέπει τους ανθρώπους από το να θέλουν να ζήσουν σε μια ελεύθερη κοινωνία, "μια από τις προφάσεις με τις οποίες οικυβερνήσεις δικαιολογούν την ύπαρξη τους", ή χειραγώγηση μέσω του φόβου. Πολλές φορές αγγίζω αυτό το θέμα, γιατί αποτελεί έναν άξονα που υπεισέρχεται συχνά σε άλλα θέματα. Για παράδειγμα εδώ είχα γράψει "(...)το πώς θα έπρεπε ένα δίκαιο σύστημα να χειρίζεται τέτοιες περιπτώσεις (που είναι μια πάρα πολύ μεγάλη κουβέντα)"... Το κείμενο του Μαλατέστα αναφέρεται σ' αυτήν ακριβώς τη μεγάλη κουβέντα που εννοώ.

Θα ήθελα να κάνω μόνο ένα μικρό σχόλιο σε ένα σημείο που με προβλημάτισε, εκτός αν δεν το αντιλήφθηκα σωστά. "Σε μια μελλοντική κοινωνία θα θεωρείται καθήκον η επιδίωξη της διασφάλισης τού καλού όλων, όπως ακριβώς θα θεωρείται κατακριτέο να τεκνοποιεί κανείς, αν θα συντρέχουν λόγοι να πιστεύει ότι το παιδί θα είναι φιλάσθενο και δυστυχισμένο." Αυτό εμένα με ξενίζει. Τι σόι εξέλιξη της ευγονικής είναι αυτή; Σε αυτήν την τέλεια κοινωνία δεν θα υπάρχει θέση για τους άρρωστους ανθρώπους, που χρειάζονται τη βοήθεια άλλων; Καταρχάς το ζήτημα ευτυχίας-δυστυχίας δεν μπορεί κανένας να το κρίνει αντικειμενικά για τον άλλον. Μπορεί κάποιος να είναι υγιής και να 'ναι δυστυχισμένος, και το αντίστροφο μπορεί να είναι άρρωστος και να μην τον νοιάζει. Γιατί εμείς πρέπει να κρίνουμε να μην τον γεννήσουμε αν πρόκειται να είναι "φιλάσθενος"; Οι άνθρωποι δηλαδή σε αυτήν την τέλεια κοινωνία θα κρίνονται με βάση την υγεία ή την "ικανότητά" τους; Πρέπει να είναι όλοι ίδιοι; Υπάρχουν άνθρωποι που εκ των πραγμάτων μπορεί να έχουν βρεθεί σε μία θέση ώστε να χρειάζονται τη βοήθεια των άλλων για να καλύψουν βασικές ανάγκες τους. Αυτοί θα αντιμετωπιστούν ως παράσιτα και απόβλητοι της κοινωνίας; Δεν θα 'πρεπε αντ' αυτού να αναπτυχθούν δομές τέτοιες που να μην τους αποκλείουν από την κοινωνική δραστηριότητα, και ανάλογα να τους περιθάλπτουν ή να τους καλύπτουν τις ανάγκες χωρίς να μειώνουν την αξιοπρέπειά τους; Είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και έχουν τις ίδιες ικανότητες; Εγώ όχι μόνο πιστεύω πως όχι, αλλά και θεωρώ ότι η ικανότητα δεν μπαίνει σε μία κλίμακα ποσοτικής διαφοροποίησης, ώστε να φτάσουμε πάλι από άλλο δρόμο να φτιάξουμε "ανώτερους και κατώτερους" ανθρώπους, αλλά ποιοτικής. Αυτός όμως είναι ένας άλλος μεγάλος προβληματισμός, άσχετος με το παρόν θέμα. Υγεία, ικανότητα, δύναμη, ευτυχία, κοινωνικό πρότυπο, ευγονική (που αναπαράγει την κυρίαρχη ιδεολογία), κανονικότητα: Βάζω έναν αστερίσκο εδώ για άλλη φορά.

Έγκλημα και Τιμωρία

Κάθεαναρχικός προπαγανδιστής γνωρίζει καλά τις κύριες ενστάσεις: ποιος θα κρατά υπόέλεγχο τους εγκληματίες [στην αναρχική κοινωνία]; Κατά την γνώμη μου, οι ανησυχίες είναι υπερβολικές,επειδή η εγκληματικότητα είναι ένα φαινόμενο ήσσονος σημασίας, εν σχέσει προς τηνευρύτητα των ανέκαθεν υφιστάμενων και γενικών κοινωνικών πραγματικοτήτων.Μπορεί κανείς να πιστεύει στην αυτόματη εξαφάνιση τηςως αποτέλεσμα της αύξησης της υλικής ευημερίας καιτης εκπαίδευσης, για να μην αναφέρουμε τις προόδουςστην παιδαγωγική και την ιατρική.Ωστόσο, όσο αισιόδοξοι και αν είμαστε και όσο ρόδινο και αν μας φαίνεται τομέλλον, γεγονός παραμένει ότι η εγκληματικότητα και ο φόβος του εγκλήματοςεμποδίζουν σήμερα τις ειρηνικές κοινωνικές σχέσεις και, οπωσδήποτε, δεν θαεξαφανισθούν από την μια στιγμή στην άλλη, μετά από μια επανάσταση, όσοριζοσπαστική και ολόπλευρη και αν αποδειχθεί ότι είναι αυτή. Θα μπορούσαν νααποτελέσουν ακόμη και την αιτία αναταραχής και αποσύνθεσης σε μια κοινωνίαελεύθερων ανθρώπων, όπως ακριβώς ένας ασήμαντος κόκκος άμμου μπορεί να σταματήσειτην λειτουργία της τελειότερης μηχανής.

Αξίζειτον κόπο και είναι όντως αναγκαίο να εξετάσουν οι αναρχικοί το πρόβλημαλεπτομερέστερα απ' ό,τι συνήθως κάνουν, όχι μόνο για να αντιμετωπίσουνκαλύτερα μια λαϊκή «ένσταση», αλλά και για να μην βρεθούν προ δυσάρεστωνεκπλήξεων και επικίνδυνων αντιφάσεων.

Φυσικά, τα εγκλήματα στα οποία αναφερόμαστε είναι οι αντικοινωνικές πράξεις, δηλαδή εκείνες οιοποίες προσβάλλουν τα ανθρώπινα αισθήματα και παραβιάζουν το δικαίωμα των άλλων στην ισότητα εν ελευθερία,και όχι το πλήθος των πράξεωντις οποίες τιμωρεί ο ποινικός κώδικας, απλώς επειδή προσβάλλουν τα προνόμια τωνκυρίαρχων τάξεων.

Κατάτην γνώμη μου, έγκλημα είναι κάθε πράξη η οποία τείνει συνειδητά να αυξήσει ταανθρώπινα δεινά, είναι η παραβίαση του δικαιώματος όλων στην ισότιμη ελευθερία και στην μέγιστη δυνατή απόλαυση τηςυλικής και ηθικής ευημερίας.

Γνωρίζουμε ότι, έχοντας έτσι ορίσει την εγκληματικότητα, είναι πάντοτεδύσκολο ακόμη και για εκείνους οι οποίοι αποδέχονται αυτόν τον ορισμό, νακαθορίσουν πραγματικά ποιες πράξεις είναι εγκληματικές και ποιες όχι, διότι οιαπόψεις των ανθρώπων διαφέρουν ως προς το τίπροκαλεί οδύνη ή ευτυχία, τί είναι καλό και τί κακό, εκτός από τηνπερίπτωση εκείνων των αποτρόπαιων εγκλημάτων τα οποία, λόγω τού ότι προσβάλλουνθεμελιώδη ανθρώπινα αισθήματα, είναικαθολικά καταδικαστέα.

Φαντάζομαιότι ουδείς θα μπορούσε, θεωρητικώς, να αρνηθεί ότι η ελευθερία, η οποία γίνεταικατανοητή με αυτήν την έννοια της αμοιβαιότητας, αποτελεί την βασική προϋπόθεσηκάθε πολιτισμού της «ανθρωπότητας»·ωστόσο, μόνον η αναρχία αντιπροσωπεύει τηνλογική και πλήρη υλοποίηση της. Βάσει αυτής της υπόθεσης, εγκληματεί -όχι εναντίον τηςφύσης ή ως συνέπεια ενός μεταφυσικού νόμου, αλλά εναντίον των συνανθρώπων τουκαι επειδή προσβάλλονται τα συμφέροντα και τα αισθήματα άλλων- όποιοςπαραβιάζει την ισότιμη ελευθερία των άλλων. Όσο δε θα υπάρχουν τέτοιοιάνθρωποι, θα πρέπει  να υπερασπίζουμε τον εαυτό μας.

Αυτήη αναγκαία άμυνα εναντίον όσων παραβιάζουν όχι την καθεστηκυία τάξη [status quo] αλλά τα βαθύτερα αισθήματα που διαφοροποιούντους ανθρώπους από τα θηρία, είναι μια από τις προφάσεις με τις οποίες οικυβερνήσεις δικαιολογούν την ύπαρξη τους. Πρέπει να εξαλείψουμε κάθε κοινωνικήαιτία του εγκλήματος, πρέπει να καλλιεργήσουμε στον άνθρωπο τα αδελφικάαισθήματα και τον αλληλοσεβασμό· πρέπει, όπως έλεγε ο Φουριέ, να αναζητηθούνπρακτικές εναλλακτικές λύσεις εις ό,τι αφορά το έγκλημα. Αλλά εάν και εφ' όσον θαυπάρχουν εγκληματίες, είτε οι άνθρωποι θα βρίσκουν τα μέσα και θα έχουν το σθένος ναυπερασπίζουν άμεσα τον εαυτό τους απέναντι τους, είτε θα επανεμφανίζονται ηαστυνομία και οι δικαστές, και, μαζί τους, η κυβέρνηση.

Κανέναπρόβλημα δεν λύνεται με το να αρνούμεθα τηνύπαρξη του.

Δικαιολογημέναμπορεί κανείς να φοβάται ότι αυτή η αναγκαία κατά του εγκλήματος άμυνα θαμπορούσε να αποτελέσει την απαρχή και το πρόσχημα ενός νέου συστήματοςκαταπίεσης και προνομίων. Αποστολή των αναρχικών είναι να φροντίσουν να μηνσυμβεί κάτι τέτοιο. Αναζητώντας τις αιτίες κάθε εγκλήματος και καταβάλλοντοςκάθε προσπάθεια για την εξάλειψη τους· καθιστώντας αδύνατον σε οιονδήποτε νααντλεί προσωπικά οφέλη από την εξιχνίαση του εγκλήματος· αφήνοντας τις ίδιεςτις ενδιαφερόμενες ομάδες να λαμβάνουν όποια μέτρα κρίνουν απαραίτητα για τηνάμυνα τους και συνηθίζοντας να θεωρούμε τους εγκληματίες αδέλφια μας που έχουνπαρεκτραπεί, ασθενείς που χρειάζονται στοργική θεραπεία, όπως θα την προσφέραμεπαραδείγματος χάριν σε κάποιον υδρόφοβο ή επικίνδυνο μανιακό, θα γίνει εφικτόςο εναρμονισμός της πλήρους ελευθερίας όλων με την άμυνα εναντίον εκείνων οιοποίοι εμφανώς αποτελούν γι' αυτήν κίνδυνο και απειλή.

Προφανώςαυτό θα καταστεί δυνατόν, όταν το έγκλημα περιορισθεί σε σποραδικές,μεμονωμένες και πραγματικά παθολογικές περιπτώσεις. Εάν αλήθευεότι οι εγκληματίες είναι υπερβολικά πολλοί και ισχυροί, εάν, επί παραδείγματι, ήταν ό,τιείναι σήμερα [1922] η αστική τάξη και ο φασισμός, τότε δεν τίθεται θέμασυζήτησης για το τί θα κάνουμε σε μια αναρχική κοινωνία.

Μετην πρόοδο του πολιτισμού και των κοινωνικών σχέσεων, με την αυξανόμενηεπίγνωση της ανθρώπινης αλληλεγγύης η οποία συνενώνει την ανθρωπότητα, με την ανάπτυξητης ευφυΐας και την εκλέπτυνση των αισθημάτων, υπάρχει οπωσδήποτε και μιααντίστοιχη ανάπτυξη •των κοινωνικών καθηκόντων, και πολλές ενέργειες τις οποίεςθεωρούσαν καθαρώς ατομικά δικαιώματα και ανεξάρτητες παντός συλλογικού ελέγχου,θα θεωρηθούν, και όντως ήδη θεωρούνται, ζητήματα που επηρεάζουν τον καθένα,και πρέπει, επομένως, να επιλύονται σύμφωνα με το γενικό συμφέρον.Παραδείγματος χάριν, ακόμη και στους καιρούς μας, οι γονείς δεν επιτρέπεται νακρατούν τα παιδιά τους στην άγνοια και να τα ανατρέφουν με τρόπο επιζήμιο γιατην ανάπτυξη και την μελλοντική ευημερία τους. Κανένα άτομο δεν επιτρέπεται ναζει μέσα σε άθλιες συνθήκες, αδιαφορώντας για εκείνους τους κανόνες υγιεινής οι οποίοιμπορούν να επηρεάσουν την υγεία των άλλων: δεν επιτρέπεται να έχει κάποιοςμια μολυσματική ασθένεια και να μην την θεραπεύει. Σε μια μελλοντική κοινωνίαθα θεωρείται καθήκον η επιδίωξη της διασφάλισης τού καλού όλων, όπως ακριβώς θαθεωρείται κατακριτέο να τεκνοποιεί κανείς, αν θα συντρέχουν λόγοι να πιστεύειότι το παιδί θα είναι φιλάσθενο και δυστυχισμένο. Όμως, αυτή η συναίσθηση τωνκαθηκόντων μας απέναντι στους άλλους, και εκείνων απέναντι σε μας, πρέπει νααναπτυχθεί σύμφωνα με τις κοινωνικές μας αντιλήψεις, χωρίς άλλες έξωθενκυρώσεις πλην της επιδοκιμασίας ή της απόρριψης των συμπολιτών μας. Ο σεβασμός,η επιθυμία για την ευημερία των άλλων, πρέπει να διαποτίσουν τα έθιμα και ναμην εκδηλώνονται ως καθήκοντα, αλλά ως η φυσιολογική ικανοποίηση των κοινωνικώνσυμφερόντων.

Υπάρχουνορισμένοι οι οποίοι θα βελτίωναν την ηθική των ανθρώπων δια της βίας, οι ίδιοιθα έβλεπαν με ευχαρίστηση την εισαγωγή ενός άρθρου στον ποινικό κώδικα για κάθεπιθανή ανθρώπινη πράξη και θα τοποθετούσαν έναν χωροφύλακα δίπλα σε κάθε νυφικό κρεβάτι και σε κάθε τραπέζι. Όμως, οι άνθρωποιαυτοί, όταν στερούνται των κατασταλτικών δυνάμεων για ναεπιβάλουν τις ιδέες τους, δεν κατορθώνουν παρά να γελοιοποιούν τα καλύτεραπράγματα, και όταν έχουν την δύναμη να διατάζουν, καθιστούν μισητό ο,τιδήποτεκαλό και ενθαρρύνουν την αντίδραση... Κατά την γνώμη μας, η εκτέλεση τωνκοινωνικών καθηκόντων πρέπει να είναι μια εθελοντική πράξη και ο καθένας πρέπεινα έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει χρησιμοποιώντας υλική βία μόνον εναντίονεκείνων οι οποίοι προσβάλλουν άλλους βιαίως, εμποδίζοντας τους να ζουν ειρηνικά. Η βία, ο φυσικός εξαναγκασμός, πρέπει  να χρησιμοποιούνται μόνο για την απόκρουσηβίαιων επιθέσεων και για κανέναν άλλον λόγο πέραν εκείνου της αυτοάμυνας.

Ποιοςόμως θα κρίνει; Ποιος θα παράσχει την αναγκαία άμυνα; Ποιος, τέλος, θααποφασίσει ποιά μέτρα εξαναγκασμού πρέπει να χρησιμοποιηθούν; Δεν βλέπουμε κανέναν άλλον τρόπο από τονα το αφήσουμε στα ενδιαφερόμενα μέρη, στον λαό, δηλαδή στην μάζα των πολιτών οι οποίοι θα ενεργούν μεδιαφορετικούς τρόπους, ανάλογα με τις περιστάσεις και σύμφωνα με τους διάφορουςβαθμούς κοινωνικής ανάπτυξης τους. Προπάντων, πρέπει  να αποφύγουμε την δημιουργίαειδικευμένων στο έργο της αστυνόμευσης σωμάτων πιθανώς να υπάρξουν κάποιεςαπώλειες όσον αφορά την κατασταλτική αποτελεσματικότητα,αλλά έτσι θα αποφύγουμε την δημιουργία του οργάνου κάθε τυραννίας.

Δενπιστεύουμε στο αλάθητο, ούτε και στην καλοσύνη των μαζών γενικώς. Απεναντίας.Οπωσδήποτε, ακόμη λιγότερο πιστεύουμε στο αλάθητο και στην καλοσύνη εκείνων οιοποίοι καταλαμβάνουν την εξουσία και νομοθετούν, οι οποίοι εδραιώνουν καιδιαιωνίζουν τις ιδέες και τα συμφέροντα που επικρατούν σε κάθε δεδομένη στιγμή.

Απόκάθε άποψη, η αδικία και η παροδική βία εκ μέρους των ανθρώπων είναιπροτιμότερες από τον σιδηρούν κανόνα, την νομιμοποιημένη κρατική βία τωνδικαστών και της αστυνομίας.

Είμαστε,οπωσδήποτε, μία μόνο από τις δυνάμεις που δρουν στην κοινωνία, και η Ιστορία θαπροχωρήσει, όπως πάντοτε, προς την κατεύθυνση της συνισταμένης όλων των[κοινωνικών] δυνάμεων.

Πρέπεινα αναμένουμε ένα κατάλοιπο εγκληματικότητας ...το οποίο ευελπιστούμε πως θαεξαφανισθεί σχετικώς γρήγορα, αλλά το οποίο, εν τω μεταξύ, θα υποχρεώσει τηνμάζα των εργατών να αναλάβει αμυντική δράση. Απορρίπτοντας οποιεσδήποτεαντιλήψεις περί τιμωρίας και εκδίκησης, οι οποίες εξακολουθούν να κυριαρχούν στοποινικό δίκαιο, και καθοδηγούμενοι μόνον από την ανάγκη για αυτοάμυνα και τηνεπιθυμία αποκατάστασης, πρέπει να αναζητήσουμε τα μέσα επίτευξης του σκοπού μας,χωρίς να διατρέξουμε τον κίνδυνο της εξουσιαστικότητας, ερχόμενοι έτσι σεαντίφαση με το σύστημα ελευθερίας και ελεύθερης βούλησης επί του οποίου επιθυμούμενα οικοδομήσουμε την νέα κοινωνία.

Γιατους εξουσιαστές και τους πολιτικούς, το ζήτημα είναι απλό: ένα νομοθετικό σώμαγια να ταξινομεί τα εγκλήματα και νακαθορίζει τις ποινές· μια αστυνομική δύναμη για να διώκει τουςεγκληματίες· ένα δικαστικό σώμα για να τους δικάζει και μια υπηρεσία φυλακώνγια να τους κάνει να υποφέρουν. Και όπως είναι κατανοητό, το νομοθετικό σώμαπρο πάντων επιδιώκει, μέσω των ποινικών του νόμων, να υπερασπισθεί τοκατεστημένο συμφέρον το οποίο εκπροσωπεί, και να προστατεύσει το κράτος απόεκείνους που επιδιώκουν να το «υπονομεύσουν». Το αστυνομικό σώμα υπάρχει για νακαταπνίγει το έγκλημα και, έχοντας επομένως συμφέρον από την συνεχή ύπαρξη τουεγκλήματος, καθίσταται προκλητικό και καλλιεργεί στους αξιωματικούς τουεπιθετικά και διεστραμμένα ένστικτα· το δικαστικό σώμα επίσης επιβιώνει και ευημερεί χάρις στοέγκλημα και τους εγκληματίες και  υπηρετεί τα συμφέροντα της κυβέρνησης καιτης άρχουσας τάξης, αποκτώντας, κατά την πορεία άσκησης τηςλειτουργίας του, έναν ειδικό τρόπο συλλογιστικής που το μετατρέπει σε μια μηχανή επιδίκασης των μεγαλύτερων ποινών πουμπορεί στον μέγιστο δυνατό αριθμό ανθρώπων. Οι δεσμοφύλακες είναι, ή γίνονται,αναίσθητοι μπροστά στα βάσανα των κρατουμένων και, στην καλύτερη περίπτωση, εφαρμόζουνπαθητικά τον κανονισμό χωρίς ούτε μια σπίθα ανθρώπινου αισθήματος.Διαπιστώνουμε τα αποτελέσματα στις στατιστικές περί εγκληματικότητας. Οιποινικοί νόμοι άλλαξαν, το αστυνομικό και το δικαστικό σώμααναδιοργανώθηκαν, το σύστημα των φυλακών αναμορφώθηκε ...και η εγκληματικότηταεπιβιώνεικαι αντιστέκεται σε κάθε απόπειρα εξάλειψης ή μείωσης της. Αυτό ισχύει τόσο γιατο παρελθόν όσο και για το παρόν, και πιστεύουμε ότι θα ισχύει και στομέλλον, αν δεν αλλάξει εκ θεμελίων η αντίληψη περί εγκλήματος και δενκαταργηθούν όλοι οι οργανισμοί που αποζούν από την πρόληψη και την καταστολή τηςεγκληματικότητας.

ΣτηνΓαλλία υπάρχουν αυστηροί νόμοι κατά της εμπορίας ναρκωτικών και των χρηστών.Και όπως συμβαίνει πάντοτε, η μάστιγα μεγαλώνει και εξαπλώνεται παρά τους νόμους και ίσως εξαιτίας των νόμων. Το ίδιο συμβαίνει στην υπόλοιπη Ευρώπη και στην Αμερική. Ο Δρ.Κορτουά Σιφύ της Γαλλικής Ιατρικής Ακαδημίας, ο οποίος, ήδη πέρυσι [1921], είχεκρούσει τον κώδωνα για τους κινδύνους τηςκοκαΐνης, σημειώνοντας την αποτυχία της ποινικής νομοθεσίας, απαιτείτώρα ...νέους και αυστηρότερους νόμους.

Πρόκειταιγια το παλαιό σφάλμα των νομοθετών, παρά την εμπειρία η οποία δείχνει ότι οινόμοι, όσο βάρβαροι και αν είναι, ποτέ δενχρησίμευσαν στο να συντριβεί το κακό ή να καταπολεμηθεί ηεγκληματικότητα. Όσο αυστηρότερες θα είναιοι ποινές που θα επιβάλλονται στουςχρήστες και στους διακινητές κοκαΐνης, τόσο θα μεγαλώνει η γοητεία του απαγορευμένουκαρπού, η σαγήνη των κινδύνων στους οποίους εκτίθεται ο χρήστης, και τόσομεγαλύτερα θα είναι τα κέρδη που θα αποκομίζουν οι άπληστοι για χρήμακερδοσκόποι.

Είναιανώφελο, επομένως, να περιμένουμε κάτι από τον νόμο. Θα πρέπει να προτείνουμεμια άλλη λύση. Αφήστε ελεύθερη την χρήσηκαι την πώληση της κοκαΐνης [από κάθε περιορισμό] και ανοίξτε περίπτεραόπου θα πωλείται σε τιμή κόστους ή ακόμη και κάτω του κόστους, και, ενσυνεχεία, ξεκινήστε μια μεγάλη προπαγανδιστική εκστρατεία για να διαφωτίσετε τοκοινό, αφήνοντας το να κρίνει το ίδιο τακακά της κοκαΐνης· ουδείς θα έκανε αντιπροπαγάνδα, διότι ουδείς θαμπορούσε να εκμεταλλευθεί την δυστυχία των κοκαϊνομανών.

Βεβαίως, η βλαβερή χρήση της κοκαΐνης δεν θα εξαφανιζόταν εντελώς, διότι οικοινωνικές αιτίες που δημιουργούν και οδηγούν αυτούς τους δύστυχους στην χρήσηναρκωτικών, θα εξακολουθούσαν να υπάρχουν. Οπωσδήποτε όμως το κακό θαμειωνόταν, κανένας δεν θα μπορούσε να αποκομίσει κέρδος από την πώληση τους, καικανένας δεν θα μπορούσε να κερδοσκοπήσει από το κυνήγι των κερδοσκόπων. Γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο, η πρόταση μας είτε δεν θα ληφθεί υπ' όψιν, είτε θα θεωρηθείανεδαφική και παράλογη.

Ωστόσο,οι ευφυείς και ανιδιοτελείς άνθρωποι θα μπορούσαν να αναρωτηθούν: αφού οιποινικοί νόμοι απεδείχθησαν ανίσχυροι, δεν θα ήταν καλό να δοκιμάσουμε πειραματικά τηναναρχική μέθοδο;

Όσον αφορά την θανατική ποινή, δεν πρόκειται να επαναλάβουμεεδώ τα κλασικά εναντίον της επιχειρήματα.Ηχούν απατηλά όταν τα ακούμε να χρησιμοποιούνται από εκείνους οι οποίοι,εν συνεχεία, τάσσονται υπέρ της ισόβιας κάθειρξης και άλλων
απάνθρωπωνυποκατάστατων της θανατικής ποινής. Ούτε θα μιλήσουμε για την «ιερότητα τηςζωής», την οποία όλοι μεν δέχονται, παραβιάζουν δε όποτε τους βολεύει, είτεαφαιρώντας πραγματικά ζωές, είτε μεταχειριζόμενοι άλλους με τέτοιον τρόπο ώστενα τους βασανίζουν ή να τους συντομεύουν την ζωή.

Ευτυχώς,ελάχιστοι μόνον άνθρωποι είναι ψυχικά εκ γενετής ή γίνονται αιμοδιψή και σαδιστικάτέρατα, των οποίων τον θάνατο δεν θα ξέραμε πώς να πενθήσουμε. Εάν αυτοί οιδύστυχοι θα συνιστούσαν μια διαρκή απειλή για όλους και δεν θα υπήρχε άλλοςτρόπος για να αμυνθούμε εκτός από το να τους σκοτώσουμε, θα μπορούσε κανείς ναδεχθεί και την θανατική ποινή. Όμως το πρόβλημα είναι ότι για να εκτελεσθεί μιαθανατική ποινή χρειάζεται ένας δήμιος. Ένας δήμιος είναι ή γίνεται τέρας, λαμβανομένωνδε υπ' όψιν όλων των παραμέτρων, είναι καλύτερα να αφήνεις να συνεχίσουν να ζουντα ήδη υπάρχοντα τέρατα, παρά να δημιουργείς κι άλλα.

Τούτοδε ισχύει για τους πραγματικούς εγκληματίες, τους αντικοινωνικούς ανθρώπους οιοποίοι δεν γεννούν καμιά συμπάθεια και δεν προκαλούν καμιά συμπόνια. Όταν τίθεται το ζήτημα τηςθανατικής ποινής ως ένα μέσο του πολιτικού αγώνα, τότε... ε, τότε η Ιστορία μαςδιδάσκει ποιες μπορεί να είναι οι συνέπειες.

(Ερρίκο Μαλατέστα, Προς μια ελεύθερη κοινωνία, Ελεύθερος Τύπος, Μετάφραση: ΝίκοςΒ. Αλεξίου)

angry united kids

2011-10-10T01:52:00.001+03:00

playlist

hi

2011-09-28T03:35:00.001+03:00

μπάτσοι: χαμένοι στη μετάφραση

2011-09-24T00:28:00.000+03:00

Ένα αντικείμενο σπουδών που έχω κάνει στη ζωή μου ήταν η μετάφραση. Ένα αντικείμενο που το σπούδασα τρία χρόνια, δύσκολο, απαιτητικό, και πάρα πολύ ενδιαφέρον, που θεωρώ ότι όποιος δεν το έχει μελετήσει σε βάθος δεν θα μπορέσει να καταλάβει πού έγκειται τόσο η δυσκολία του, όσο και το ενδιαφέρον του.

Βέβαια το έχω παρατήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια (πάνω από δεκαετία)∙ σαφώς δεν είναι πια το όνειρό μου να κάνω αυτή τη δουλειά (φαίνεται δεν θα την αγαπούσα και τόσο), χωρίς να σημαίνει ότι δεν θα μπορούσα να την κάνω. Αλλά και γιατί να πάρουν εμένα, αφού υπάρχουν πολλοί καλύτεροί μου μεταφραστές στην πιάτσα -έπαψα να είμαι ανταγωνιστική παρατώντας το, κι όσο για αυτούς που παίρνουν άσχετους για να μην τους πληρώνουν, πάλι γιατί να πάρουν εμένα που έχω σπουδές, άρα σε κάθε περίπτωση "Χ", δεν παίζει.

Το παράτησα λοιπόν, αν και είχα ασχοληθεί πολύ σοβαρά. Είχε γίνει κόλλημα, και αυτό άρχισε να με κουράζει και να με εκνευρίζει. Μπορούσα να κολλήσω πάρα πολλή ώρα με τη μετάφραση, το ένα έφερνε το άλλο, δηλαδή η μία λέξη έφερνε την άλλη, και όλη μέρα ξεφύλλιζα λεξικά. Ήταν κουραστικό και με έκανε ακόμα και να δυσανασχετώ, αλλά απλώς δεν μπορούσα να σταματήσω. Οπότε είπα να απαλλαγώ από αυτό, απελευθερώνοντας παράλληλα και το γράψιμό μου χωρίς να προσέχω τόσο να μην κάνω κάποιο εκφραστικό λάθος. Δεν με νοιάζει πια, δεν έχω κάποιο βάρος-ευθύνη να πρέπει να γράφω σωστά. Κάνω λάθη, ορθογραφικά και συντακτικά. Γίνεται εν γνώσει μου: Γράφω ελεύθερα, όπως μου αρέσει. Δεν με νοιάζει, δεν είμαι μεταφράστρια. (Αλλά βρήκα το δικό μου στυλ.)

Τα παράτησα, και αυτό, εκτός του ότι ένιωσα απελευθερωμένη από το να πρέπει να γράφω πάντα "σωστά" ως γνώστρια του αντικειμένου, σημαίνει βέβαια και ότι ουσιαστικά δεν είμαι πια γνώστρια του αντικειμένου, δυστυχώς. Ίσως και να είναι σαν το ποδήλατο, δηλαδή με ένα φρεσκάρισμα να τα ξαναθυμηθώ, όμως η αλήθεια είναι ότι πάρα πολλά τα έχω ξεχάσει. Δεν με απασχολούν, δεν ασχολούμαι, το άφησα και με άφησε κι αυτό. Δεν το 'χω πια ως γνώση και ως ικανότητα, όπως το είχα τότε που το σπούδαζα. Θεωρώ πάντως πως τουλάχιστον ξέρω τον τρόπο, την θεωρία. Με πρακτική εξάσκηση και εκ νέου ενασχόληση θα μπορούσε και να επανέλθει η άνεσή μου, και οι σημαντικές γνώσεις που είχα πάνω στη σωστή χρήση της γλώσσας. Δεν είμαι μεταφράστρια, το έχω όμως σπουδάσει.

Παρά το γεγονός ότι το παράτησα, και ότι δεν θεωρώ πια τον εαυτό μου επαρκή μεταφράστρια (γιατί ξέρω πόσο δύσκολο είναι στην πραγματικότητα αν το κάνεις σωστά και πόση δουλειά θέλει) κάποια πράγματα δεν ξεχνιούνται. Κάθε σοβαρή σπουδή ενός αντικειμένου -οποιουδήποτε, είναι και ένας ολόκληρος θαυμαστός καινούργιος κόσμος, και το γεγονός ότι έχεις έρθει σε επαφή με αυτόν τον κόσμο δεν αναιρείται επειδή φεύγεις από αυτόν. Είτε είναι κάποιες βασικές γνώσεις λοιπόν που δεν ξεχνιούνται, ή ο γενικότερος τρόπος μελέτης και δουλειάς, η μεθοδολογία αυτής της δουλειάς που επίσης δεν ξεχνιέται (μιλάω βέβαια πάντα για σοβαρή ενασχόληση και σπουδή, όχι για αυτό που νομίζει ο καθένας που δεν το έχει μελετήσει σε βάθος ότι είναι η μετάφραση), ή για επιμέρους ζητήματα που μου έκαναν κάποια εντύπωση και δεν ξεχνιούνται ακριβώς γιατί μου εντυπώθηκαν. Ζητήματα κυρίως κοινότοπων λαθών και πραγμάτων που νομίζουμε σίγουρα, ενώ δεν είναι έτσι. Αυτά με ιντρίγκαραν περισσότερο, αυτά μου έκαναν εντύπωση, και γι' αυτό πολλά από αυτά (ίσως όχι όλα) τα θυμάμαι ακόμα. False friends όπως το sympathise που δεν είναι το συμπαθώ, για παράδειγμα. Το όνομα Jack που δεν βγαίνει από το Ιάκωβος αλλά από το John, το Stephen που δεν προφέρεται "Στέφεν", αλλά "Στίβεν". Η "Guernica" που είναι "Γκερνίκα"... Βέβαια με την πάροδο των χρόνων μπορεί να έχω ξεχάσει και μπερδέψει και κάνω λάθος ακόμα και με αυτά, δεν το αποκλείω, και αν δεν είμαι εντελώς σίγουρη για κάτι, πράγμα σπάνιο (το να είμαι), δεν επιμένω γιατί ξέρω ότι μπορεί τα πράγματα να μην είναι όπως φαίνονται, ή να θυμάμαι κάτι λάθος, ή να έχω κάτι μπερδέψει, ακόμα και σε αυτά που με εντυπωσίασαν ή που μου εντυπώθηκαν. Μπορεί με την πάροδο των χρόνων (πέρασαν πολλά χρόνια χωρίς καθόλου ενασχόληση με το αντικείμενο) κάτι να διαστρεβλώθηκε στο μυαλό μου. Όταν όμως για κάτι λέω ότι είμαι σίγουρη και επιμένω, πάει να πει ότι το γνωρίζω. Απλά τα πράγματα. Αν έχω την παραμικρή αμφιβολία, δεν επιμένω, λέω "θα το ψάξω".

Ένα από αυτά τα εντυπωσιακά πράγματα που θυμόμουν ήταν η μετάφραση του "cop". Η λέξη "cop" στα αγγλικά, δεν έχει υποτιμητική έννοια. Σημαίνει ό,τι και η λέξη "αστυνομικός", συνεπώς η μετάφραση "μπάτσος" δεν είναι πάντα σωστή, λόγω της υποτιμητικής χροιάς που έχει η λέξη στα ελληνικά. Είναι ένα λάθος που γίνεται πολύ συχνά σε υπότιτλους. Και μάλιστα θεωρώ ότι μπορεί να συμβαίνει το φαινόμενο να τείνει τελικά να περάσει αυτό σε ένα βαθμό και στην ελληνική γλώσσα, λόγω της λανθασμένης αυτής χρήσης. Ίσως αρχικά μέσα από τις ελληνικές τηλεοπτικές σειρές, όπου αυτό το λάθος οδήγησε στο φαινόμενο οι τηλεοπτικοί μπάτσοι, μιμούμενοι τις ξένες σειρές, να τείνουν πια να αποκαλούν ο ένας τον άλλον και τους εαυτούς τους "μπάτσους", με αποτέλεσμα να αρχίσει να συμβαίνει και στην πραγματικότητα.(;) Δεν θα φαινόταν πια τόσο περίεργο κάποιος μπάτσος να αποκαλέσει τον εαυτό του ή τον συνάδελφό του "μπάτσο" χωρίς αρνητική έννοια. Αυτή την αίσθηση έχω εγώ. Δηλαδή... μια λανθασμένη μετάφραση σιγά-σιγά εδραιώνει μια αλλαγή στη γλώσσα, ώστε να καταλήξει κάποτε ίσως να θεωρηθεί και σωστή.(;)

Δεν ξέρω, αλλά πάντως χάρηκα που βρήκα μνεία αυτού του κοινού λάθους στο translatum forum, και γενικά χαίρομαι που υπάρχει αυτό το φόρουμ στο οποίο ανατρέχω πάρα πολύ συχνά για οποιαδήποτε απορία και αμφιβολία (νομίζω μέρος του ψυχαναγκασμού μου με τα λεξικά, έχει αναβιώσει στο ίντερνετ):

cop -> μπάτσος, μπασκίνας, μπατσόνι, τσέος, τσομπάς, αστυνομικός

Common error in subtitles. When a policemen says "I am a cop" it should not be translated as "Είμαι μπάτσος" but as "Είμαι αστυνομικός". This is because of the register variance between the two languages, i.e. cop is not as pejorative as μπάτσος.

http://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=38862.0

...Αλλά στο φινάλε, όπως λέει ένας φίλος, είτε policeman τον λένε είτε cop, σκατόμπατσος του κερατά είναι!

Το Σπίτι των Τρελών

2011-09-20T19:48:00.000+03:00

ταινία του Αντρέι Κοντσαλόφσκυ

fool on the hill

2011-09-20T19:27:00.000+03:00

"Έζησα 10 χρόνια σαν καλόγρια. Πέρασα κλινικές, φυλακές, για να βρω την ψυχή μου και κόντεψα να χάσω τον εαυτό μου. Διάβασα βίους αγίων, αναζητώντας τη λιτότητα. Ζούσα μια εσωτερική διαδρομή. Ήμουν χαμένη για όλους. Ένιωθα μία δύναμη παρούσα, να με καθοδηγεί. Κινδύνεψα πολύ σ' αυτήν την πνευματική περιοχή. Δεν έπρεπε να μιλώ σε ανθρώπους, δεν έπρεπε να τρώγω. Έβλεπα πνεύματα, δαίμονες, αγγέλους, που είναι μεν γεννήματα της φαντασίας, αλλά όταν τα ζήσεις είναι τρομερά, γιατί ξεφεύγεις απ' τα ανθρώπινα πλαίσια."

Φλέρυ Νταντωνάκη

Φωτιά στον Πάγο - παρουσίαση

2011-04-29T18:09:00.005+03:00

Την Πέμπτη 14 Απριλίου 2011, είχα την τιμή και χαρά να διαβάσω ποιήματα του Κώστα Σφενδουράκη

το θέατρο γεμάτο

το κοινό ζεστό

Ευχαριστώ.

2010-08-15T11:47:00.000+03:00

Σου έχει τύχει ποτέ

να σου πουν "τράβα στην κουζίνα σου" και να το πάρεις σοβαρά;

Τρέλα Vs Ανηθικότητα

2010-07-31T19:37:00.039+03:00

Είμαστε όλοι ψυχικά ασθενείς

Τι είναι αυτό που σε ωθεί να αποκαλέσεις κάποιον άθλιο άνθρωπο "ψυχικά διαταραγμένο"; Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Καταλαβαίνεις τι λες και συνειδητοποιείς γιατί το λες;

Ο λόγος που το κάνεις είναι γιατί αυτή είναι η πιο ευάλωτη κοινωνική ομάδα στην οποία έχεις μάθει να διοχετεύεις όλα τα αρνητικά σου συναισθήματα μέσω ενός ισχυρότατου στερεότυπου.

Ο λόγος που το κάνεις είναι για να διαχωρίσεις τον εαυτό σου, τον καθαρό, κανονικό εαυτό σου, από αυτούς, τους "σιχαμερούς", τους "βδελυρούς", τους "βρώμικους", τους "άρρωστους", τους μη κανονικούς άλλους, τους "τρελούς". Εσύ, και αυτοί. Μακριά από σένα. Στο τρελοκομείο. Στη φυλακή. Να μη σε αγγίξουν και σε μιάνουν. Γιατί αυτό σε έχει μάθει να κάνεις η κοινωνία που ζεις.

Ποιοι είναι οι "ψυχικά διαταραγμένοι"; Ποιος ορίζει τι είναι η "ψυχική διαταραχή"; Αν δεν αποδεχτούμε τον ορισμό κατά DSM, η φράση "ψυχική διαταραχή" είναι κενή περιεχομένου. Δεν κάνει τίποτα περισσότερο από το να αναπαράγει το στερεότυπο της κοινωνίας, κι αυτό όχι χωρίς επιπτώσεις για τους ανθρώπους που έχουν στιγματιστεί από αυτήν την ταμπέλα, αποστερημένοι από κάθε αξιοπρέπεια, από κάθε ανθρώπινο δικαίωμα, από κάθε σεβασμό. Αποδέκτες μίσους, ρατσισμού, εξευτελισμού, ακραίας βίας και καταπίεσης.

Πέρα από τους λευκούς τοίχους

Δεν έχουμε παρά να διαρρήξουμε το πλέγμα αυτό που θέτει τις βάσεις της κανονικότητας

Αν δεν αποδεχτούμε το DSM, ποιον ορισμό θα δώσουμε στην "ψυχική διαταραχή" και γιατί χρησιμοποιούμε τη συγκεκριμένη φράση που ΟΙ ΠΑΝΩ έχουν θεσπίσει για να ξαποστέλνουν στην κόλαση ό,τι δεν συμμορφώνεται στην κανονικότητα που οι ίδιοι όρισαν; Γιατί μιλάμε τη γλώσσα τους, γιατί παίζουμε το παιχνίδι τους; Ποιοι είναι οι "ψυχικά διαταραγμένοι";

(Ορίστε μια καινούργια κατηγορία αρρώστων στο DSM, τι έχεις να πεις;)
Now independent thinkers are considered diseased by psychiatry

Τι ορίζουμε ως διαταραχή; Τι ορίζει ποιος είναι και ποιος δεν είναι άρρωστος; Και γιατί τα μπλέκουμε όλα αυτά με την ηθική τελικά; Τι σχέση έχει η "ψυχική διαταραχή" (ορίστε;) κάποιου με το αν είναι ηθικός; (και σε ποια ηθική αναφερόμαστε; γιατί αν μιλάμε για τον καθωσπρεπισμό, τότε μάλιστα.)

Δηλαδή υπάρχουν κάποιοι που είναι "καλά", "ψυχικά υγιείς" ας πούμε και κάποιοι που είναι "ψυχικά άρρωστοι", "διαταραγμένοι", "τρελοί". Εσείς όλοι δηλαδή είστε καλά, και αυτοί, οι άλλοι είναι οι τρελοί.

Η κοινωνία είναι αυτή που γεννάει την αρρώστια.

(Ορίστε τι συμβαίνει σε μια άλλη κοινωνία)
Δεν είναι κακό μερικές φορές να παίρνουμε και κανένα παράδειγμα από τους Αβορίγινες

Αν εσείς, μέσα σε αυτήν την κοινωνία, πιστεύετε πως είστε καλά, τότε εσείς έχετε το πρόβλημα. Και χρησιμοποιείτε τους τρελούς για να εκδηλώσουν τα συμπτώματα της δικής σας αρρώστιας, ώστε εσείς να είστε οι κανονικοί και να παραμένετε εντός της κοινωνίας, να εργάζεστε, να κάνετε οικογένειες, να καταθέτετε τα λεφτά σας στην τράπεζα, και αυτοί να πάσχουν, και σαν να μην τους έφτανε που υποφέρουν, να περιθωριοποιούνται, να τους στερούν την ελευθερία τους, και κάθε δικαίωμα, να τους δένουν, να τους ξυλοκοπούν, να τους σκοτώνουν, να βγάζουν πάνω τους οι "υγιείς" κάθε απωθημένο τους, κάθε μίσος, γιατί αυτοί είναι οι άλλοι. Αυτοί είναι οι άρρωστοι, οι σιχαμεροί, οι δαιμονισμένοι, εσείς είστε οι υγιείς, οι κανονικοί, οι καθώς πρέπει. Είστε;

["μ' από την κόλασή μου σου φωνάζω:
εικόνα σου είμαι, Κοινωνία, και σου μοιάζω"

Γαλάτεια Καζαντζάκη, Αμαρτωλό]

Σταματήστε αυτήν την επικίνδυνη καραμέλα. Καταλαβαίνετε ότι λειτουργείτε ρατσιστικά χρησιμοποιώντας ένα στερεότυπο κενό νοήματος; Εσείς είστε οι φυσιολογικοί; Οι ψυχικά υγιείς; Οι ισορροπημένοι; (ψάχνω το αντίθετο του "διαταραγμένος".)

Στην περίπτωση δε που δεχτούμε τους αντικειμενικούς, επιστημονικούς ορισμούς για την ψυχική ασθένεια και τις κατηγορίες των ψυχικών διαταραχών (σύμφωνα με το DSM), γίνεται παραπάνω από εμφανές με πόσο λανθασμένο και άδικο τρόπο χρησιμοποιούμε αυτούς τους όρους για να περιγράψουμε εγκληματικές συμπεριφορές και καταστάσεις που ουδεμία σχέση έχουν με τα πολύ συγκεκριμένα συμπτώματα των ψυχικών ασθενειών και διαταραχών.

Οι υγιείς σκότωσαν μέσα σε 50 χρόνια 100.000.000 ανθρώπους

Πηγαίνετε μια βόλτα σε οποιαδήποτε κλινική ή ψυχιατρείο και πείτε μου ποιοι είναι οι "άρρωστοι" σύμφωνα με τα κριτήριά σας. Πιο πιθανό να βρείτε κακοήθεια και εγκληματική συμπεριφορά ανάμεσα στο προσωπικό ή τους γιατρούς, μέσα στην ίδια τη δομή του συστήματος τελικά που παράγει βία και βαναυσότητα. Οι ψυχικά ασθενείς δεν είναι αυτοί που κακοποιούν, αλλά αυτοί που κακοποιούνται, είτε μέσα στα ψυχιατρεία, είτε από την οικογένειά τους και από ολόκληρη την κοινωνία.

(Πάρτε μια μικρή ιδέα του τι συμβαίνει μέσα στα ψυχιατρεία)
human rights violations take place in Greek mental hospitals

Το να αποκαλούμε λοιπόν τους κακοήθεις ανθρώπους "αρρώστους", εκτός του ότι είναι απόλυτα ανακριβές και άδικο, έχει επιπτώσεις στην κοινωνική ομάδα των ψυχικά ασθενών, αφού αναπαράγει και διαιωνίζει τα στερεότυπα που δαιμονοποιούν την τρέλα, συναινώντας σιωπηρά στην τιμωρητική έκφραση κάθε μίσους και βίας πάνω στους πάσχοντες από όλη την κοινωνία που εξουσιοδοτεί ανενδοίαστα τα όργανα του συστήματος να κακοποιούν τους "αρρώστους" για λογαριασμό της.

Αλληλεγγύη πριν έρθει και η ώρα των "ψυχικά υγιών"

Καταλάβετε επιτέλους τι κάνετε. Προσωπικά έχω κουραστεί να το αναλύω. Με απογοητεύει όταν άνθρωποι που έχουν -υποτίθεται- διευρύνει την κοινωνική τους αντίληψη/συνείδηση, δεν μπορούν να καταλάβουν πως με αυτή τους τη νοοτροπία υποστηρίζουν το απόλυτο δομικό χαρακτηριστικό του συστήματος και αναπαράγουν τον μεγαλύτερο κοινωνικό ρατσισμό και αποκλεισμό που υπάρχει. Μήπως χρειάζεστε κι εσείς έναν αποδιοπομπαίο τράγο;

Ο στιγματισμός της ψυχικής διαταραχής ως λειτουργία

Και από πότε οι κακοήθεις είναι οι "άρρωστοι", οι "αδύναμοι", οι "φτωχοί", οι "μικροί"; Εγώ, κύριοι, νόμιζα πάντα ότι η ανηθικότητα είτε δεν έχει καμία σχέση με την καταγωγή, το υπόβαθρο και τις συνθήκες διαβίωσης ενός ανθρώπου ή μιας κοινωνικής ομάδας, ή ότι αν έχει, τότε σίγουρα περισσότερο θα σχετίζεται με την ισχύ, την εξουσία και την κοινωνική και οικονομική επιφάνεια (βλ. διαφθορά).

Στοπ στο μίσος για τους "αρρώστους". Στοπ στις ταμπέλες. Στοπ στο δίπολο άρρωστος/υγιής. Ανοίξτε τα μάτια σας, δείτε τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Με πόσους τρόπους να το πω; Μη σκοτώνετε τα κουνούπια, άλλοι σας πίνουν το αίμα.

Δείτε επίσης:

Schizo: The Movie

Schizophrenic man terrifies kids at party

Time To Change | let's end mental health discrimination

Καιρός ν’ αλλάξουμε-Ας καταργήσουμε τις διακρίσεις εις βάρος όσων πάσχουν από ψυχικές διαταραχές

Intervoice: - The international community for hearing voices

“Ακούω φωνές”-Δουλεύοντας με τις ακουστικές ψευδαισθήσεις

Ανακοίνωση τύπου (Νοεμβρίου 2008) της πανελλήνιας επιτροπής (πρώην) χρηστών και επιζώντων της ψυχιατρικής

Ελληνική Διπολική Οργάνωση

Μπορούμε να φτιάξουμε συστήματα ψυχιατρικής φροντίδας χωρίς ψυχιατρεία, χωρίς εγκλεισμό, βία και στιγματικές διαγνώσεις

radio la colifata

90's (vol 3)

2010-06-24T19:09:00.004+03:00

2010-06-21T17:10:00.006+03:00

2010-06-21T00:05:00.001+03:00

2010-06-01T13:13:00.000+03:00

the blog of martha stranger

how does it feel

2010-06-01T10:49:00.000+03:00

to be(come) what you are

90's volume 2 (extreme travellers' sequence included)

2010-04-17T21:15:00.002+03:00

90's

2010-04-16T00:57:00.020+03:00

early teens souvenir

2009-08-26T23:19:00.004+03:00

I found my lyrics collection

summer '09

2009-07-15T22:01:00.003+03:00

2009-07-15T21:57:00.006+03:00

---

2009-07-15T21:49:00.004+03:00

zoom back camera

holy mountain

2009-07-15T21:47:00.003+03:00

---

2009-07-15T21:44:00.004+03:00

---

2009-07-15T21:39:00.003+03:00

το στοιχειό του βάλτου

2009-07-15T21:29:00.005+03:00

---

2009-07-15T21:17:00.005+03:00

---

2009-07-15T21:14:00.004+03:00

---

2009-07-15T21:11:00.003+03:00

---

2009-07-15T21:05:00.002+03:00

---

Andrikela (Aliena Vs Darkiev)

2009-06-10T01:03:00.001+03:00

the coitus aliena blog: Andrikela

This is a collaboration of coitus aliena with Darkiev. Andrikela was made in the Autumn of 2007, when aliena added vocals to the track composed by Darkiev. Later it was remixed by Darkiev. The lyrics are a poem by Kostas Kariotakis, called “Andrikela”.

Andrikela on last fm
Darkiev on myspace

Η συμμετοχή μου στην "Απόπειρα", ένα ευχαριστώ

2009-05-26T23:53:00.010+03:00

Το είπα από κοντά, μα ας γράψω περισσότερα, καθώς το συνηθίζω.

Εκτός αυτού, μ' αρέσουνε οι δημόσιες κουβέντες :)

Οκτώ παραστάσεις μόνο, και (για μένα) ένας μήνας πρόβες. Πάρτι στην Ομόνοια.

Είχα λοιπόν την τύχη φέτος να παίξω στο θέατρο, σε μια πολύ αξιόλογη δουλειά με την ομάδα "Απόπειρα".

Σε αυτό το επάγγελμα οι ευκαιρίες δίνονται σπάνια, και όπως λένε "πρέπει να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή". Θα ήθελα καταρχάς να ευχαριστήσω τον Πέτρο Αποστολόπουλο, που μου έδωσε μια ευκαιρία και που μου εμπιστεύτηκε το κείμενό του. Η δουλειά μαζί του ήταν πολύτιμη εμπειρία και μάθημα για μένα.

Όπως πολύτιμη ήταν και η γνωριμία μου και η δουλειά με τους υπόλοιπους ηθοποιούς της ομάδας, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ερασιτέχνες. Κάποιοι μου είπαν ότι πήραν πράγματα από μένα. Θα ήθελα να τους το ανταποδώσω και να τους πω ότι κι εγώ πήρα πράγματα από αυτούς. Τους ευχαριστώ λοιπόν όλους για όλα όσα μου έδωσαν.

Τέλος, χαίρομαι πολύ που γνώρισα τον μουσικό Δημήτρη Παπαγεωργίου και τη στιχουργό Μαργαρίτα Θανόγλου, και νιώθω ευγνωμοσύνη για το υπέροχο τραγούδι (το "φεγγαράκι") που είχα την τύχη να ερμηνεύσω. Ένα τραγούδι που με άγγιξε από την πρώτη στιγμή που διάβασα τους στίχους, και που συνεχίζει να με συγκινεί.

Ευχαριστώ για όλα :)

αρχική δημοσίευση: love you till Tuesday

Ό,τι είναι καταγεγραμμένο στο σώμα μας φέρουμε στη σκηνή, όχι το βιογραφικό μας σημείωμα

2009-05-20T10:42:00.014+03:00

Αν κάποιος, καλά και σώνει, θέλει να αυτοχαρακτηρίζεται στη ζωή του γενικά ερασιτέχνης, δικαίωμά του. Αυτό δεν αφορά κανέναν, από τη στιγμή που οι θεατές πληρώνουν εισιτήριο για να δουν μία παράσταση, κι εμείς οφείλουμε αυτό να το σεβαστούμε, όπως και αν θέλει κανείς να λέγεται ή να μη λέγεται. Είμαστε όλοι ίσοι απέναντι στη δουλειά μας.

Τέλος, μη νομίζετε ότι το να λέγεται κανείς "ερασιτέχνης" τον απαλλάσει από την ευθύνη του. Χα! Χα! Χα! Νομίζετε ότι αν λέγεται κανείς "ερασιτέχνης" έχει δικαίωμα και άλλοθι -ας πούμε- να μην παίξει καλά, ή να λουφάρει? Ή μήπως πιστεύετε ότι το κοινό που πλήρωσε εισιτήριο για να δει μία παράσταση, θα κρίνει με επιείκια, αυτούς που νομίζουν ότι έχουν μια ταμπέλα στο κούτελό τους που γράφει "ερασιτέχνης"?

Και ποιος ο λόγος να απολογείται κανείς για τον εαυτό του?

Δεν χρειάζεται να δηλώνει κανείς "επαγγελματίας" για να οφείλει να είναι συνειδητός σε ό,τι κάνει. Για να αντιμετωπίζει κάθε τι που αναλαμβάνει με υπευθυνότητα και σοβαρότητα, είτε είναι "το αντικείμενό του" είτε όχι.

Ναι, κυρίες και κύριοι, είναι το επάγγελμά μου, γιατί αυτή είναι η δουλειά που διάλεξα να κάνω στη ζωή μου.

Αυτό δεν κάνει εσένα λιγότερο υπεύθυνο απέναντι στο κοινό που πλήρωσε να δει κι εσένα κι εμένα στην ίδια παράσταση.

Την ώρα που παίζουμε δεν κρατάμε καμία ταμπέλα με το βιογραφικό μας σημείωμα, lol.

________________________________________________________

Σημείωση: Για τη συμμετοχή μου σε ομάδα -που εξ' αρχής γνώριζα ότι αυτοπροσδιορίζεται "ερασιτεχνική", δεν θα ήθελα να μιλήσω πριν τελειώσουν οι παραστάσεις μας. ;)

αρχική δημοσίευση: love you till tuesday

love you till tuesday

2009-04-18T05:11:00.003+03:00

http://blogs.musicheaven.gr/aliena

The thirteenth attachment (aliena through the looking glass)

2009-03-15T00:16:00.001+02:00

from A.P.

12 attachments

2009-03-04T08:51:00.017+02:00

present from A.P.

polaroid

Rouge revisited

purple girl from outer space

memory edit

painted on a red wall - work in progress

sketch 1

2009-02-25T03:42:00.004+02:00

νύχτα

2009-02-25T03:25:00.009+02:00

photo by Alex, processed by aliena

Ενοχή Vs Ευθύνη

2009-01-29T02:53:00.008+02:00

Οι πράξεις μου δεν έχουν πηγή την Ενοχή, ή το Φόβο.

Η Υπέρβαση της Ενοχής και του Φόβου προηγείται της Πράξης.

Θεωρώ τη Νηφαλιότητα και την Κοινή Λογική προϋποθέσεις της Ορθής Κρίσης, και κατ' επέκταση της Συνείδησης.

Η Πηγή από την οποία αντλώ τη Σκέψη -που οδηγεί το Λόγο και την Πράξη, είναι -πρώτα απ' όλα- απαλλαγμένη από το Φόβο και την Ενοχή.

links
λεύκωμα_αγαπημένα: αρχαία σοφία

twitter updates

2009-01-29T01:32:00.001+02:00

if you have twitter, follow me at: http://twitter.com/aliena_13
:)

Hello children!

2009-01-28T20:22:00.013+02:00

Welcome to The COITUS ALIENA Blog

at http://coitusaliena.blogspot.com!

If you like the music, you are welcome to follow The COITUS ALIENA Blog,

and click around to see
the coitus aliena internet pages,

myspace, last fm and much more yet to come!

Feel free to add comments and give us feedback, we like it!

Stay updated, and most of all, enjoy coitus aliena music!

See you! :)
http://coitusaliena.blogspot.com

2009-01-06T21:24:00.004+02:00

Team A, déjà-vu

2009-01-06T21:20:00.003+02:00

(from left to right): Maria, Anna, Angelique

2008-12-19T21:17:00.013+02:00

Angelique's (ultimate) urban collection

2008-11-14T01:43:00.003+02:00

from déjà-vu: http://thecabaretincident.blogspot.com/2008/11/urban_13.html

.urban.

albums to be listened to into apartments, walking on sidewalks,
crossing the streets, over and above rooftops, among buildings

•

Various Artists OHM : The Early Gurus of Electronic Music [2000]
neoclassical houses

Clara Rockmore The Art of the Theremin [1987]
sleep deprivation vs insomnia lullabies

Jean Pierre Rampal Japanese Melodies for Flute and Harp [1990]
melodic bathtub among cement

Iannis Xenakis Kraanerg [1968]
I had a teacher who taught me to speak in the first person

Ab Ovo Le Temps Suspendu [2004]
when the walls become softer

A Place To Bury Strangers A Place To Bury Strangers [2007]
they’re having a basement party

Archive You All Look The Same To Me [2002]
no entrance

Blixa Bargeld Commissioned Music [1995]
penthouse exquisiteness

Hrsta L’ éclat du ciel était insoutenable [2001]
she’s painting her walls

Coti Metamemoria [2001]
- they say the city never sleeps - so they say

Ulver Perdition City [2000]
a visual soundtrack

Tuxedomoon The Ghost Sonata [1991]
to be served with desiccated fruits and wine

Lena Platonos Galop [1985]
"a physics exercise unsolved"

Jean Michel Jarre Music For Supermarkets [1983]
this album’s ingeniousness does not end in its title

Panasonic Kulma [1997]
to redecorate the atmosphere

Cabaret Voltaire 1974-1976 [1981]
industrially brilliant

Coil Music To Play In The Dark [2000]
music to play in semi light

Pulp Intro ~ The Gift Recordings [1995]
playing chess as a way to flirt

Autechre Amber [1994]
I like this phrase “intelligent music”

Diamanda Galas with John P. Jones The Sporting Life [1994]
not for the subway

Eistürzende Neubauten Tabula Rasa [1993]
a masterpiece to pump up the volume

John Frusciante Shadows Collide With People [2004]
taking long walks watching the bookstores' vitrines

Holy Fuck LP [2007]
playground

Ulver Teachings in Silence [2002]
pencil notes

Portishead Portishead [1997]
winter words do not include jasmine

Radiohead Kid A [2000]
having tea in the laboratory

Sigur Rós Ba Ba Ti Ki Di Do EP [2004]
words fail

CocoRosie La Maison De Mon Rêve [2004]
bedtime stories

Nine Inch Nails Ghosts I-IV [2008]
anytime, anywhere, anyplace

Magenta Little Girl Lost [2002]
my city has no flowers

PJ Harvey Uh Huh Her [2004]
an open closet

Various Artists An Anthology of Noise & Electronic
Music ~ First A ~ Chronology 1921-2001 [2002]
a burglar in my apartment will be distressed
unless (s)he’s a bookworm

Throbbing Gristle The Second Annual Report [1977]
antennas look like hands sometimes, don’t they?

Zbigniew Preisner La Double Vie de Veronique [1991]
carte postale from (almost) far away

Current 93 Hypnagogue ~ A Dream Prologue [2003]
audio book

Sad Lovers & Giants In The Breeze [1984]
members only

Suede Dog Man Star [1994]
beyond “the asphalt world”

Arcade Fire Funeral [2004]
bridges and staircases

David Bowie Earthling [1997]
afternoon demolition

dEUS Worst Case Scenario [1994]
sans découpage

Massive Attack Mezzanine [1998]
night ride

Katatonia The Great Cold Distance [2006]
living room with a coffee table full of matches

Depeche Mode Songs of Faith and Devotion [1997]
footprints, handprints

VNV Nation Matter + Form [2005]
meeting point 1

Various Artists Teknoir [1999]
the city is not good-looking around noon

Tool Undertow [1993]
who’s poisoning cats and dogs and doves
around the neighborhood?

Joy Division Substance [1988]
some call it the underground, some call it the metro

Pixies Doolittle [1989]
- i have this on vinyl - oh, do you?

Nick Cave & The Bad Seeds The Boatman’s Call [1997]
tonight I’m writing a novel

The Human League The Golden Hour Of The Future [2002]
meeting point 2

Carter USM Straw Donkey ~ The Singles [1995]
- are you having a party? - yes, we are

•

2008-10-31T03:25:00.007+02:00

playlist

Track Time

1 Siouxsie and the Banshees – Christine Loved track 2:59

2 PJ Harvey – To Bring You My Love Loved track 5:33

3 Wolfsheim – Annie Loved track 4:15

4 And One – Military Fashion Show Loved track 4:27

5 Bauhaus – She's in Parties (extended mix) Loved track 5:45

6 Ausgang – Vice Like Grip Loved track 6:53

7 Qntal – Lasse Loved track 8:01

8 The Sisters of Mercy – This Corrosion Loved track 4:28

9 And One – Sternradio Loved track 4:36

10 Rotkopf – Rotkopf full track Loved track 2:31

11 SAUER KREUZ FEUER – verdunkelungskanon. full track Loved track 4:05

12 Adolf Plays the Jazz - melt free download Loved track 6:37

13 The Residents – Blue Rosebuds Loved track 3:11

14 Christian Death – Romeo's Distress Loved track 3:29

15 Virgin Prunes – Rhetoric Loved track 7:14

16 Flesh Field – The Collapse Loved track 4:30

17 Blutengel – Suicide Loved track 5:54

18 And One – Metalhammer Loved track 5:25

19 Das Ich – Krieg im Paradies Loved track 5:34

20 Seelenkrank – Psycho Control Loved track 3:43

21 X-Mal Deutschland – Kälbermarsch Loved track 3:50

22 Marilyn Manson – Sweet Dreams Loved track 4:53

23 Alien Sex Fiend – E.S.T. (Trip to the Moon) Loved track 8:35

24 Goblin – Zombi Loved track 4:23

25 coitus aliena – ELFO full track Loved track 3:59

26 coitus aliena – EQUI VOCAL full track Loved track 3:12

27 coitus aliena – SONOROUS mix full track Loved track 4:24

28 coitus aliena – EYELIGHT full track Loved track 4:12

2008-10-24T00:12:00.004+03:00

2008-10-22T01:00:00.015+03:00

first she went to the mirror in the bathroom:

and the sun was shining...

déjà-vu : το θέατρο ως μέσο

2008-10-11T00:34:00.004+03:00

ブログ: déjà-vu
投稿: το θέατρο ως μέσο
リンク: http://thecabaretincident.blogspot.com/2008/10/blog-post_09.html

_

[...] Στον τρόπο που δουλεύουμε οργανικό ρόλο παίζει η μουσική και το πώς ανταποκρίνεται σ’αυτήν το Σώμα, είτε ατομικά είτε ομαδικά. Αντιλαμβανόμαστε τη Μουσική ως ένα ερέθισμα που ξυπνάει προσωπικά βιώματα, που γεννά συν-κινήσεις.
Το Σώμα ως τόπος μνήμης καταγράφει τον Χρόνο. Στο χώρο της σκηνής εκτιθέμενο ξεδιπλώνει αισθήσεις, εικόνες, αγωνίες. Έρχεται σε επαφή με άλλα σώματα, άλλους ανθρώπους, άλλες αλήθειες.
[...] Προσεγγίζουμε το Θέατρο ως Κώδικα Επικοινωνίας και Απεύθυνσης. [...]
Η επικοινωνία και η έλλειψή της μας οδηγούν σε αυτόν τον τρόπο δουλειάς και
στην αναζήτηση ενός άλλου τρόπου επαφής απ’αυτόν που μας υποδεικνύει η καθημερινότητα. Αυτή είναι μιά αγωνία που θα θέλαμε να μοιραστούμε με τους θεατές.

_

απόσπασμα κειμένου της πειραματικής/ερευνητικής θεατρικής συνεργασίας Ομάδα Α, το οποίο συνέταξαν από κοινού τα μέλη της Αγγελική Καρτάλου, Άννα Γκούντρα, Μαρία Μπρανίδου το 2004

Annie

2008-09-29T23:18:00.005+03:00

(Wolfsheim Annie)

coitus aliena

2008-09-23T00:41:00.006+03:00

coitus aliena (last fm)

don't be afraid of the woman in the moon

2008-09-16T20:20:00.011+03:00

because it's only me :D